[L] Trochę o wierszach

 Dzisiaj sobie pomówię trochę w tym poście o dwóch wierszach.

Pierwszym wierszem jest 'Podróż do Krakowa' Zbigniewa Herberta

Zbigniew Herbert

Podróż do Krakowa

Jak tylko pociąg ruszył
zaczął wysoki brunet
i tak mówi do chłopca
z książką na kolanach

kolega lubi czytać

A lubię odpowie tamten
czas szybciej leci
w domu zawsze robota
tu w oczy nikogo nie kole

No pewnie macie racje
a co czytacie teraz

Chłopów - odpowie tamten -
bardzo życiowa książka
tylko trochę za długa
i w sam raz na zimę

Wesele także czytałem
to jest właściwie sztuka
bardzo trudno zrozumieć
za dużo osób

Potop to co innego
czytasz i jakbyś widział
dobra - powiada - rzecz
prawie tak dobra jak kino

Hamlet - obcego autora
też bardzo zajmujący
tylko ten książę duński
trochę za wielki mazgaj

tunel
ciemno w pociągu
rozmowa się nagle urwała
umilkł prawdziwy komentarz

na białych marginesach
ślad palców i ziemi
znaczony twardym paznokciem
zachwyt i potępienie

1957

Najpierw opowiem o swoim pierwszym wrażeniu. Gdy się czyta po raz pierwszy ten wiersz da się dostrzec tu dwójkę ludzi, wysokiego bruneta i chłopca, którzy nawiązują rozmowę. Nie ma tu stricte wyciętych dialogów, np. -No, pewnie macie rację, a co czytacie teraz?, tylko są bez znaków interpunkcyjnych. Chłopiec siedzi i czyta, wysoki go zaczepia i właściwie potem nic nie mówi. Chłopiec, zdaje się nam, ludziom współczesnym, mówi o lekturach szkolnych, które lubi. Potem nagle rozmowa się urywa i na kartkach papieru zostają tylko odciski brudnych palców, a potem zachwyt i potępienie. Potępienie? Czego potępienie? Tego chłopca i tego wysokiego bruneta? 

Autor pokazuje jak w jego czasach rozmawiali między sobą ludzie, identyfikuje się z nimi. Dziś współcześnie powiedzielibyśmy "Co czytasz?" ale zacznijmy od tego, że rzadko w autobusie chociażby spotkamy czytającego, choć zdarzyło mi się kilka razy. Widziałam raz jak jedna dziewczyna czyta autobiografię/biografię kogoś znanego, innym razem jak kilka osób wczytuje się w gazety. 

Bohater sięga tu po książki, żeby czas szybciej leciał. Lecz dobrze, że w ogóle sięga. Sama się jednak łapię na tym że i obecnie wiele z nas coś takiego robi, jeśli czyta. Choć tu widać, że chłopak czyta i poza podróżą i wiele tytułów jest mu  znane. Pytanie tylko, czy nie powierzchownie.

No dobrze, przejdźmy więc do kolejnego wiersza, również o czytaniu, tyle, że bardziej współczesnego.

Wisława Szymborska

Nieczytanie

Do dzie­ła Pro­usta
nie do­da­ją w księ­gar­ni pi­lo­ta,
nie moż­na się prze­łą­czyć
na mecz pił­ki noż­nej
albo na kwiz, gdzie do wy­gra­nia vo­lvo.

Żyje­my dłu­żej,
ale mniej do­kład­nie
i krót­szy­mi zda­nia­mi.

Po­dró­żu­je­my szyb­ciej, czę­ściej, da­lej,
choć za­miast wspo­mnień przy­wo­zi­my slaj­dy.
Tu ja z ja­kimś fa­ce­tem.
Tam chy­ba mój eks.
Tu wszy­scy na go­la­sa,
więc gdzieś pew­nie na pla­ży.

Sie­dem to­mów – li­to­ści.
Nie da­ło­by się tego stre­ścić, skró­cić,
albo naj­le­piej po­ka­zać w ob­raz­kach.
Szedł kie­dyś se­rial pt. Lal­ka,
ale bra­to­wa mówi, że ko­goś in­ne­go na P.

Zresz­tą, na­wia­sem mó­wiąc, kto to taki.
Po­dob­no pi­sał w łóż­ku ca­ły­mi la­ta­mi.
Kart­ka za kart­ką,
z ogra­ni­czo­ną pręd­ko­ścią.
A my na pią­tym bie­gu
i - od­pu­kać – zdro­wi.

Tak w zasadzie te wiersze są proste, zrozumiałe. Ten jest o tym, że wszyscy są w ciągłym biegu, i że nie mamy już wspomnień o tym, co przeżywamy, tylko slajdy. Przywozimy mnóstwo zdjęć, zapchane telefony, i oglądamy ciągle telewizję, nawet nie wiedząc o czym. No i, że czytanie, to w gruncie rzeczy jest trudna sprawa. Bo książki nie da się ot tak przesunąć.

I żyjemy dłużej, niż kiedyś. Lecz co z tego, jeśli większość czasu spędzamy przed czymś co nic do naszego życia nie wnosi?

Po­dró­żu­je­my szyb­ciej, czę­ściej, da­lej,
choć za­miast wspo­mnień przy­wo­zi­my slaj­dy.
Tu ja z ja­kimś fa­ce­tem.

Jakimś (facetem), chyba (mój eks), więc gdzieś pewnie na plaży, z resztą, nawiasem mówiąc, kto to taki?

Ludzie tracą dla nas na wartości? 

Jakiś facet, chyba jej eks. Czy jeśli się z kimś wiążemy, to on nie jest dla nas ważny? Po latach przeglądamy zdjęcia... wróć, albumy, ale w telefonie, i nie pamiętamy kto to?

O, tutaj jesteśmy tacy, więc to pewnie tam. Już nawet nie pamiętamy co gdzie i kiedy.

Sie­dem to­mów – li­to­ści.
Nie da­ło­by się tego stre­ścić, skró­cić,
albo naj­le­piej po­ka­zać w ob­raz­kach.

Teraz faktycznie to wszystko się wydaje dużo. I nie zawsze wszystko się chce. 

Lecz tak naprawdę, zamiast się nad tym wszystkim rozwodzić, to ja bym zasugerowała- mimo wszystko, próbujmy.

Próbujmy zwolnić, zatrzymać się na chwilę, zatrzymać wspomnienia, spróbujmy się w coś wczytać, albo nawet obejrzeć jakiś serial z uwagą. 

Ja na przykład przeczytałam prawie wszystkie części "Blasku Corredo" Agnieszki Grzelak, a to faktycznie z tych dłuższych serii, bo ma pięć tomów. I wiecie co? Nie żałuję, wręcz przeciwnie, bardzo się cieszę. I wszystkim którzy się teraz zastanawiają: serio? Naprawdę jestem taki zalatany? - tak, i Ty, i ja, drogi czytelniku. Spróbujmy zwolnić.

Ps. 

I tymi słowami mogłabym zakończyć, ale jeszcze dołożę: coś w tym jest. Już nawet ludzie o tym śpiewają!

GrubSon: Nie jestem, GrubSon: Restart, LemOn: Spójrz, Sarius: Zalatani ....

i tak dalej...